Aylarca süren bekleyişten sonra geçenlerde iki kez yağmur yağdı. İlkinde serpiştirdi, ikincisi kısa ama şiddetli yağdı. Ayvalık taraflarında ceviz büyüklüğünde dolular zeytin tanelerini yerlere döktü hep. Bir zeytincinin başına gelebilecek en büyük felâketlerden biri. Bizde dolu yağmadı ama ağaçların yüzünü güldürecek kadar yağmur da yağmadı. Yine de yağana şükür. Kısa da sürse hasretle beklediğimiz yağmurun yağışını seyrettik, ıslak topraktan yükselen kokuyu içimize çekip havadaki nemli serinliği hissettik, yağmurun sesini sevdiğimiz, güzel bir şarkı gibi dinledik. Bir yağmura ne kadar sevinir ki insan, onca zeytin ağacı adına biz çok sevindik. Her gün hava tahmin raporlarına bakıyoruz yine. Ufukta yağış görünmüyor ama umutla mucize bekliyoruz. Çiftçilik biraz da mucizelerle yol almak anlamına geliyor bu topraklarda.
Devletimiz organik tarım desteklerini dönüm başına 70 liradan 19 liraya düşürdü. Mazot, organik gübre, organik ilaçların, kullandığımız tüm malzemelerin fiyatları ise kat be kat arttı, ilişkimiz tüm eşitsizlik ve adaletsizliğiyle sürüyor.
Yağmur sonrası yine gittik zeytin bahçemize, zeytinlerin durumunda bir değişiklik var mı diye bakmaya. Zeytinler küçük, çoğu yanmış, arazideki çeşmenin suyu kurumuş. Yalağın içinde bir kaplumbağa bulduk, su var diye girip çıkamadı ihtimal. Onu dışarı çıkarıp suladık biraz. Dilerim toparlanır.
Dönüş yolunda ağaçların tepesinde ay doğmuştu artık. Denizin üstünde tüm haşmetiyle parlayan dolunaya ve altındaki yüzlerce zeytin ağacına baktığımda manzaradan gözümü alamadım. Belki de sadece böylesi An'lar içindir tüm Seyir, kim bilir.
Geçen hasattan elde ettiğimiz yağımızın büyük bölümü satıldı, herhangi bir reklam ya da duyuru yapmadan, alanların yeniden talep etmesi ve arkadaşlarına önermesiyle. Pandemi zorlukları nedeniyle planladığımız web sitesini bile yapamadık. Herkes gibi bizim de önceliklerimiz değişti.
Yeni ürün çıkması en iyi ihtimalle Kasım sonunu bulur görünüyor, tabii her şey yolunda giderse. Biz, gözümüz gökyüzünde bekliyoruz hâlâ.