Pandemi sürecinde aylarca evde, kapalı kaldığımız Ankara’dan 9 Eylül’de ayrılıp Küçükkuyu evimize gelişimizin üstünden günler geçti. Eve yerleşme, denizle muhabbet, sakıncalı Ankara’dan geliş ve yolculuk nedeniyle kendi çapımızda uyguladığımız izolasyon derken zeytin ağaçlarıyla kavuşmamız da gecikti.
Geçenlerde zeytinliğimizdeki iki adet armut ağacının hasatına gidip yeni sezonu açtık. Zeytin ağaçlarıyla hasretle sarıldık birbirimize. Çok özlemiştim, hepsini tek tek öpüp koklamak geldi içimden. Ancak birkaç tanesinde gerçekleştirebildim murâdımı.
Bölgemizdeki tüm ağaçlar gibi bizimkiler de mutsuz, susuzluktan yaprakları, meyveleri yanıyor, zeytin taneleri dallarda nohut gibi duruyor. İklim değişikliğinin etkileri hissediliyor artık. Yağmur yağmıyor. Bu yıl zaten yok yılıydı, geçen yıldan daha az ürün bekleniyordu ama bu derece bir kuraklık hesap edilmiyordu.